Het komt er wel, ‘t ritme. De meiden zijn nu bijna twee weken weer op school. Zij hebben in ieder geval weer een beetje het ritme te pakken. En vooral het speelritme. Ik kan me niet voorstellen dat ik een jaar of 7 geleden dacht dat Nicole niet zo’n sociaal type was. Ik heb haar regelmatig een duwtje in de goede richting moeten geven als een lief kindje op de peuterspeelzaal en later op school: " hoi Nicole" zei. Ze zei geen woord terug en keek tot mijn grote schaamte vaak ook nog de andere kant op. Erg lastig als je als moeder zelf een sociaal dier bent. Danique was een ander verhaal, die had op dag 1 al peutervriendjes. En na haar eerste schooldag op de basisschool had ze al een vriendje uitgenodigd….om te blijven logeren.

Het leven loopt nu totaal anders. Als we Nicole niet afremmen heeft ze dagelijks een vriendin tussen de middag mee te eten, na school weer xe9xe9n te spelen en ze komt regelmatig met logeerverzoekjes in het weekend.Dit ritme tikt mij dus iets txe9 snel! Danique is op de xe9xe9n of andere manier altijd te laat met afspreken. Ze vist dus regelmatig achter het net en heeft dan niemand om mee te spelen. Het sporten is deze week weer begonnen. Ook dat moet wennen, nieuwe tijden, nieuwe dagen……..OH jee Nicole had gxedsteren moeten turnen. Niet vandaag!!  Nog meer reden om vanmiddag een vriendin mee te nemen. En Danique heeft al een geslaagde date besproken.

Het wordt hoog tijd dat ikzelf een behoorlijk ritme te pakken krijg. Gelukkig kan ik af en toe naar het werk om even bij te komen van het roerige gezinsgebeuren. (dat mag je anno 2008 toch wel zeggen als werkende moeder?) Gisteren is de aannemer langs geweest voor een planningsgesprek. Eind september kan hij in principe beginnen met onze langverwachte aanbouw (ik wacht al 5 jaar). Er heeft al vast wat voorbereidend snoeiwerk plaatsgevonden. Volgens mij moet ik me niet zo vastbijten in mijn eigen ritme en maar een go with the flow mentaliteit ontwikkelen; in ieder geval voor de komende paar maanden.